(G) aim for the heart

(

Daar stond ik ineens. Toch wel met trillende knieën in Singapore om een lezing en twee workshops te geven over experience design. En over hoe het toegepast kan worden in leeromgevingen. Wat een ervaring was dat. Een week van zwetende handen, in het diepe springen, koppie onder en weer boven komen.

Het begon ergens in augustus 2018 telefoon: 
“ Hé met Niels Floor, zeg dat verhaal dat jij op de LXD conferentie in Nijmegen gaf in Maart, zou je dat ook in Singapore willen vertellen?”

Ik probeer cool te reageren, vraag wat praktische informatie. Ondertussen giert mijn hart in mijn keel; sodeknetters, of ik dat wil. JAAAAAAAAAAA.
We praten, stoeien, schaven en snoeien en komen zo tot een richting van wat ik ga vertellen en doen. Het doel wordt mensen te laten voelen wat een persoonlijke experience met je kan doen. In de workshop zal ik deelnemers een eigen experience helpen schetsen die zij voor een dierbare kunnen bouwen. Werktitel: (G)aim for the heart.

 Een tijdje later weer telefoon: He, met Diederik Bosscha (een goede vriend en topper als het gaat om onderwijsvernieuwing). “Zeg Niels belde me net, ik ga ook naar Singapore”. Yes dat voelt goed. Kunnen we samen nog schaven aan ons verhaal.
Hoewel ik al veel lezingen gegeven heb, vind ik het telkens nog spannend een goed verhaal neer te zetten. Hierdoor herken ik inmiddels wel een paar van mijn patronen. Ik heb er vrede mee gesloten.
Patroon 1: heel lang denken dat ik het verhaal wel uit mijn mouw schud.
Patroon 2: Daags voor de presentatie in de stress schieten,
Patroon 3: Tot diep in de nacht schrijven en schaven aan het verhaal.
Patroon 4: on stage echt alles los laten. Weten dat het verhaal in mijn vezels zit en gáán.
Om een en ander goed voor te bereiden organiseer ik ook in Nederland een test lezing. Van een groep van ongeveer 8 mensen krijg ik al een hoop waardevolle tips voor mijn verhaal. Klaar om op pad te gaan.

Met twaalf uur vliegen in onze donder zitten Diederik en ik later in een mooi hotel in Singapore.
Draft na draft, schrijf ik aan het verhaal. Het moet persoonlijker. Nee, meer structuur dat is nu belangrijk. Ach doe toch normaal je redt je heus wel op een podium dat weet je toch. Ja maar redden is nu niet genoeg. Je moet pieken. Ok, terug dus. Welk effect wil je bij de zaal sorteren, met welke gevoel wil jij van het podium afstappen. En wat is daarvoor nodig.
Ik wil de zaal in vervoering brengen. Ik wil dat de zaal ernaar verlangt zelf ook een persoonlijke experience de ontwerpen. Hè hè duidelijk!!!

Op de dag van de presentatie, ben ik de derde spreker. Ik sta niet achter spreekgestoelte wil staan, gebruik mijn eigen laptop on stage gebruikt. Niet wat men daar gewend is. Ik val gelijk met de deur in huis. De zaal lijkt ademloos te luisteren naar hoe ik ooit zelf op zoek moest naar de heilige graal om uiteindelijk zelfs in Parijs uit te komen. Als ik halverwege mijn presentatie al een applaus krijg weet ik dat ik op de goede weg zit. Mijn workshop moet een inkoppertje worden.

Helaas niks minder waar dan dat. Die middag zit ik in een perfect uitgeruste ruimte, drie smartboards, en alles er op en eraan klaar. 35 mensen uit Singapore, Pakistan, Maleisië en andere landen staren me aan. Mij bekruipt het gevoel dat ik een act ben en de voorstelling mag beginnen. Moed zakt me in de schoenen. Hoe krijg ik die introverte groep mee. En dan doe ik wat ik vaker doe als ik onzeker wordt; ik ga geluid produceren, gewoon veel geluid en veel verhaal. Het ene na het andere avontuur en de ene na de andere experience stort ik over de groep heen. Gelardeerd met stukken theorie om hen ook uit te nodigen een expereince te bouwen. Resultaat: heel eerlijk gezegd, geen idee. Ik wordt netjes bedankt en de groep loopt rustig naar buiten. Mijn gevoel: de groep heeft veel gehoord, en niks gedaan. Laat staan zelf aan een experience gewerkt en laat dat nou net mijn doelstelling zin geweest.

Het moet anders. ’s Avonds praat ik met Diederik. Ik ben onder de indruk van hoe hij de groep gelijk aan het werk heeft gezet. Veel oefeningen heeft gedaan. Amper is gaan zitten en ze echt iets mee heeft laten maken. Na een nacht malen ben ik er de volgende dag klaar voor. Dit keer gaat het roer om. Als de groep binnen is, stel ik me niet eens voor. Jullie hebben gisteren allemaal mijn verhaal gehoord, klopt dat? Ja, OK.  Bedenk dan nu in zes groepen voor wie jullie een experience willen ontwerpen. Bam, dat was alles wat er nodig is om van toehoorders, waarmakers te maken. Binnen twee en een half staan er van de zes groepen vijf experiences zover in de steigers dat ze deze de dag daarop kunnen gaan uitvoeren als ze dat willen. Variërend van een ervaring om je geliefde te danken voor de mooie relatie, tot een om het schoonmaakpersoneel van de universiteit meer te leren waarderen. En dit gestoeld op de theorie en handvatten die ik tussentijds aanreikte. Het kan dus wèl. Wederom leer ik de edele les van het waffel houden. Gelukkig maar dat ik tijdens mijn lezingen juist wel vol mag vertellen. Een mooie combinatie dus, lezing en dan workshop.

Nog een dag nagenieten in Singapore en dan vlieg ik moe en zeer voldaan naar huis.
What a ride.

De training geef ik inmiddels ook in Nederland. Als je daar interesse in hebt kijk dan een hier.