Stagiaires van een nieuwe tijd…

S
Utrecht                                  10 april 2020

Lieve vriend,

Ik hoop dat het je goed gaat.
Je vraagt me “Hoe kunnen we de wereld mooier maken en wat is daarvoor nodig?

Ik weet het niet.
Het gekke is volgens mij hoeven hier niks mee. Dat suggereert een grotere reden. Ik weet niet of die er is en als die er al is ken ik hem niet. Ik ken zo gezegd geen andere reden dan de reden die wij zelf kunnen geven.

Wat ik wel zie is dat zich een andere vraag of mogelijkheid aandient. Namelijk:
Wat kunnen we hiermee?
Wat willen we hiermee?

Door de niets ontziende kaalslag die nu plaats vindt ontstaat ook ruimte, leegte. Of zoals een vriend mij zij: “ als de storm is uitgeraasd en bijna alles weggevaagd, wat hoop jij dat dan er nog zichtbaar is?”

Als er zoveel wegvalt, zoveel zekerheden om lazeren, is het alsof we ook een gedwongen vrijkaartje krijgen om opnieuw te beginnen. Het lijkt wel alsof de zin, “in de beginne was er niks” een herkansing krijgt.

En als er niks is, als we niks moeten, als er niks hoeft, dan betekent het voor mij, dat we zelf mogen kiezen. We mogen en kunnen de ruimte die is ontstaan zelf kleuren, zelf vormgeven.

Ik vermoed dat we nog niet halverwege deze rollercoaster zitten. Dat het nog heftig gaat worden en dat er nog veel van ons gevraagd zal worden. Want na de storm verschijnen de trauma’s, na de strijd de wonden, de schrammen en de littekens. En dat zullen er, naar ik vermoed, veel zijn.

Denk aan de mensen die zich kapot werken om anderen te redden.
Denk aan de mensen die door hun stutten zakken omdat ze alleen en eenzaam zijn.
De mensen die radeloos raken nu werk en zekerheid zijn weggevaagd.
De mensen die dierbaren verliezen. De mensen die zichzelf verliezen.
De lieve dappere kinderen die zich staande moeten houden in een tijd waarin ook voor hen alles anders en onzeker is.
Denk aan de mensen van wie verwacht wordt de boel nu te redden, van wie verwacht wordt dat zij weten wat we moeten doen en hoe.
Terwijl ook voor hen deze tijd totaal nieuw is. Ook voor hen is dit de eerste keer. Dit hebben ze niet kunnen oefenen.

Wat ik zie is dat we het massaal niet weten. Onzekerheid viert hoogtij.
En door het niet weten vallen we terug op wat we voelen.
We zijn stagiaires van een nieuwe tijd geworden.

En als we het niet meer weten ontstaat er ruimte voor iets nieuws.

We moeten naar binnen, letterlijk en figuurlijk. Ik hoop en vermoed doordat we afstand van elkaar moeten houden, we dichter bij onszelf komen. Hopelijk vinden we daar de rust om stil te staan bij het besef dat we de ruimte die nu ontstaat, zelf kunnen en mogen kleuren. Dat wij aan het roer staan om de toekomst vorm te geven.

Ik weet niet wat moet of hoeft.
Wat ik wel weet is dat je nu dus zelf kan kiezen hoe je wilt dat het er uit gaat zien. Zelf kan kiezen waar je gas op geeft.

Als ik voor mijzelf spreek ga ik me inzetten voor een aantal dingen.

Ik denk dat iedereen zich door de krassen die nu getrokken worden, niet alléén, maar verbonden wil voelen. Daar ga ik me voor inzetten.

Ik gun de mensen die nu zo hard de boel dragen, dat ze zich straks ook gedragen voelen. Daar ga ik me voor inzetten.

De mensen die nu pijn of verdriet hebben, gun ik een schouder om te huilen, een schoot om in te rusten. De wetenschap dat ze omringd zijn door een netwerk van vrienden die je dragen, opvangen en overeind zetten als het nodig is. Daar ga ik me voor inzetten.

Wat ik denk dat er nu nodig is, wat ik denk dat nu kan en waar ik me voor in wil spannen, is te bouwen aan een nieuw fundament. Een stevige basis zodat de wereld nacorona diep geworteld en stevig gefundeerd is.

Wat mij betreft bestaat dat fundament uit liefde aandacht en verbinding. Uit een wereld waarin mensen er voor elkaar zijn, elkaar dragen, opbouwen en laten groeien.

Daar ga ik me voor inzetten.
Te beginnen met Ruimte om te raken.
Ik hoop dat je je geroepen voelt hier ook in mee te bouwen.
Wat mij betreft moet je niks, maar het kan wel.
Dus wat ga jij doen?

Lieve groet,
Nils